Lees hier meer over de twee kampioenselftallen uit de beginjaren van Sportclub Deventer. Je waant je terug in de tijd door de herinneringen, opgetekend door Henny Gruben en Martin Hulshoff. De grote raamstickers met de foto’s zijn een initiatief van Vrienden van Sportclub Deventer. De onthulling hiervan was op 19 september 2026 in aanwezigheid van spelers en partners uit beide elftallen.
Kampioensteam Sportclub Deventer 1960
Geschreven door Henny Gruben
Het eerste kampioenselftal in de geschiedenis van Sportclub Deventer, 1960.
Het ontstaan van Sportclub Deventer
Voordat ik over het kampioenselftal 1960 ga schrijven ontkom ik er niet aan om eerst nog even te vertellen hoe Sportclub Deventer is ontstaan.
Sportclub Deventer is opgericht op 1 maart 1958 en de oprichters waren de heren Hemmelder, Van Noesel, Van Gerfen en Lemmerman. Maar Frans Hemmelder was ontegenzeggelijk de grote motor en heeft zijn club tot aan zijn dood in verschillende functies gediend.
Hij was een bijzondere man en dat was ie……. Afkomstig uit een welgestelde familie, een levensgenieter die alle dure restaurants kende, in het bezit van een Amerikaanse slee met open dak, waarin altijd iemand anders reed; hij zat zelf op de achterbank. Jammer dat ik nooit in zijn auto’s achter het stuur heb gezeten. Dat was destijds weggelegd voor Cees Brouwer en Anton Huisman. Wat was ik soms jaloers op hen!
Ik denk dat Frans Hemmelder wel 40 jaar leider van het eerste elftal is geweest; kom daar tegenwoordig nog maar eens om.
Het begin van Sportclub Deventer
Om in de KNVB als nieuwe club te worden aangenomen had je minstens 50 leden nodig en toen Sportclub zich aanmeldde hadden we 53 leden. Het bleef dus lang spannend of we geaccepteerd werden.
Ook was het altijd spannend of we wel een goed eerste elftal konden opstellen omdat in die tijd de dienstplicht nog gold. Het bestuur stuurde dan een brief naar de Landmacht, de Luchtmacht of de Marine dat wij voor aanstaande zondag nodig waren voor onze nieuwe voetbalclub. Vaak stond de wachtcommandant positief tegenover dat verzoek en werd het ingewilligd. Op die manier kreeg je toch vaak een vrij weekend daar waar je anders in de kazerne had moeten blijven.
Sportclub Deventer begon de competitie in de 2e klas GVB en Gerard Gruben was de eerste trainer. We slaagden erin om twee jaar achtereen kampioen te worden zodat we in 1960 promoveerden naar de 4e klasse KNVB.
De laatste promotiewedstrijd speelden we tegen Spijk Vooruit in Spijk dicht bij Lobith. Zo kwam je nog eens ergens. Iedere uitwedstrijd moest Frans Hemmelder enkele notabele Sportclub Deventer-leden die een auto bezaten vragen of ze ons wilden rijden. Je kunt wel nagaan, daar waren die mensen nagenoeg hun hele zondag mee kwijt.
In dit verband is het de moeite waard om ook het verhaal te lezen over het Kampioenselftal 1977. Hoe dat toen ging met uitwedstrijden. Toen had iedere speler al zijn eigen auto. Zo snel ging toen de ontwikkeling.
De namen van het kampioenselftal van 1960
Staand v.l.n.r.: Anton Huisman, Gerrit Puthaar, Cees Brouwer, Willy Westervoorde, Herre Westervoorde, Harry Breuker, Paul Klappe, Jan Zoomers, Frans Hemmelder.
Zittend v.l.n.r.: Gerard Gruben, Herre Jansen, Paul Loffeld.
Kampioensteam Sportclub Deventer 1977
Geschreven door Henny Gruben
Het kampioenselftal van Sportclub Deventer in 1977.
De weg naar het kampioenschap
Eigenlijk begint het succesverhaal van dit team al in het voetbalseizoen 1975/1976.
Sportclub Deventer speelt dan in de tweede klasse GVB en is dat seizoen niet heel erg succesvol. Wel moet worden vermeld dat deze klasse erg zwaar was omdat een club als Colmschate 1 in dat jaar kampioen wordt. Sportclub Deventer stond ergens in de onderste regionen met 12 wedstrijden gespeeld.
Door een noodlottig ongeval raakte het eerste elftal plotseling middenin het seizoen zijn trainer kwijt en ik weet nog goed dat Bert Winkels (aanvoerder) op een avond bij mij aanbelde om te vragen of ik tijdelijk coach wilde worden van het elftal.
Ik wilde de club niet in de steek laten en heb ja gezegd. We hebben toen voor de constructie gekozen dat Wim Witman (eerste elftalspeler en bezig voor de trainerscursus) de training zou gaan verzorgen en dat ik coach zou worden; belast met de opstelling en de begeleiding.
De jongens uit dit eerste kwamen eigenlijk allemaal uit de Sportclub Deventer-jeugd en waren dat jaar doorgegroeid naar het eerste elftal. Het waren allemaal hele goede voetballers, maar dat kwam er nog niet helemaal uit.
We hebben geprobeerd er een team en een vriendengroep van te maken en dat is gelukt.
Iedereen kreeg zijn plaats in het elftal waar ie het sterkst was en wij verloren de rest van die competitie geen enkele wedstrijd meer. Uiteindelijk eindigden we nog op de derde plaats.
Het jaar daarop bleef de organisatie in stand met Wim Witman als trainer en ik als coach. Dat werkte goed. De spelers hadden zelfvertrouwen gekregen, geloofden in de aanpak en in het systeem van spelen en vooral in zichzelf. Dat jaar werden we glansrijk kampioen en promoveerden naar de eerste klasse GVB.
Ik spreek zo af en toe nog wel iemand van dit team en bijna iedereen is dat seizoen nooit vergeten. Prachtig!
Bij uitwedstrijden in 1960 moest er nog een beroep worden gedaan op enkele notabele Sportclub Deventer-mensen om hun auto beschikbaar te stellen voor vervoer, bijvoorbeeld naar Zwolle, Epe of Apeldoorn. Als er niet genoeg auto’s kwamen moest een gedeelte van de spelers met de bus nareizen en onze meisjes moesten altijd met het openbaar vervoer nakomen.
Bij het Kampioenselftal 1977 had iedere speler al zijn eigen auto en stonden er 14 kleinere auto’s op de verzamelplaats op de Brink. En iedere speler ging ook met z’n vriendin en zijn eigen auto rijden naar de plaats van de uitwedstrijd. Samen rijden van spelers was er niet bij en benzine kostte toen schijnbaar niet veel.
Hieruit kon je zien hoe snel de wereld veranderde en hoe voorspoedig de economie groeide. Over carpooling, milieuvervuiling, uitstoot, uitlaatgassen en CO₂ werd toen nog niet gesproken.
Het is droevig dat van beide elftallen een flink aantal spelers is overleden. Afgelopen jaar nog Bert Winkels, de aanvoerder van 1977.
Altijd is uitgedragen dat Sportclub Deventer vooral een vriendenclub moest zijn en daar was de prestatie ondergeschikt aan. Dat was Sportclub Deventer ook; een vrienden- en familieclub, want van heel veel families waren meerdere leden lid van Sportclub. Ik denk dat vriendenclub en familieclub nog steeds wel een beetje in Sportclub Deventer zitten.
Hoe klein Sportclub Deventer is begonnen; hoe groot is de club nu uitgegroeid.
Een prachtig complex, veel jeugd en veel leden die een taak vervullen in deze grote club. Ik kan jullie verzekeren dat we bij de oprichting nooit hadden gedacht dat Sportclub Deventer zo’n mooie club zou worden.
Gefeliciteerd daarmee!!!!
De namen van het kampioenselftal van 1977
Staand v.l.n.r.: Frans Hemmelder, Henny Gruben, Marcel van Leent, Marcel Hofstede, Jan Naberhuis, Tonnie Joosten, Co Bos, Fred Hofstede, Willem Witman, Paul Loffeld, Martin Stegeman, Be van Vilsteren.
Zittend v.l.n.r.: Bert Winkels, Martin Hulshoff, Marcel de Zwart, Hans Dashorst, Robin Hageman, Danny Klaarwater.
Een mooie herinnering aan deze tijd van Martin Hulshoff:
Mijn avontuur bij Sportclub Deventer,
Ik had vanaf mijn 6e jaar tot mijn 16e jaar de jeugdopleiding gedaan bij Go-ahead en ging daarna naar het jeugdelftal 16 t/m 18 jaar bij Vitesse te Arnhem. Na 1 jaar was ik er helemaal klaar mee. Ik werkte full-time bij de Akzo te Deventer en na het werk 4x per week met de trein naar Arnhem trainen en in het weekend de wedstrijd. Toen ik 17 jaar was heb ik een jaar niks gedaan. Ja, gitaar spelen want dat was mijn lust en mijn leven en ik wilde daar mijn geld mee verdienen. Op een dag liep ik door de straat in de wijk waar ik woonde en hoorde ik muziek uit een tuin bij de fam. Olthof komen. Daar zaten, wat later bleek, Danny en Lesley Klaarwater gitaar te spelen. Ik ben er bij gaan zitten en we raakten aan de praat over muziek, maar ook over voetbal. Zij speelden bij Sportclub Deventer in het 1e elftal en zeiden tegen mij “Kom ook eens een balletje trappen”. Ik had wel weer zin om een balletje te trappen en ben toen naar de Zandweerd gegaan om te kijken of ik het leuk vond. Trainen was alleen op vrijdagavond omdat dan de meeste jongens die studeerden weer terug waren in Deventer. En we hadden in eerste instantie geen trainer. Na de training gingen we de kantine in (volgens mij een oude houten bouwkeet met gaten in de vloer) Een krat bier werd er onder de tafel gezet, de gitaren werden erbij gepakt en het was kei- en kei gezellig. Ik wilde graag lid worden en in het daaropvolgende seizoen mocht ik mijn eerste wedstrijd spelen. Een ploeg die nooit meer zal vergeten zoals bijvoorbeeld de keeper Co Bos. Een geweldige doelman die de flair had als die van PSVér Jan van Beveren. Danny Klaarwater als rechtback die je 3x voorbij moest. Linksback de ijzervreter Jan Naberhuis, voorstopper Fred Hofstede en laatste man Bert Winkels. Op middenveld daar waren aanvoerder Wim Witman, Lesley Klaarwater, Marcel de Zwart, Tonnie Joosten en Marcel Hofstede de kilometervreters van het elftal. Een middenveld met ijzeren longen. Linksvoor was de snelle en technische Robin Hageman, Paul Loffeld in de spits en ik als rechterspits. Wat heb ik ongelooflijk veel plezier gehad met deze boys. We werden super goeie vrienden onder elkaar en we vochten voor elke meter gras. 5 weken voor het einde van de competitie kreeg ik een telefoontje van Hans Croon, hoofdtrainer van N.E.C. Hij vroeg aan mij dat hij mij graag eens zou willen zien voetballen in een oefenwedstrijd RKC-NEC. Dat was nogal wat. Daar stond ik dan, van de 2e klasse onderafdeling speelde ik ineens met toppers uit de Eredivisie zoals Jan Peeters, Sije Visser, Harrie Schellekens en Eugene Marijnissen. We wonnen de wedstrijd met 2-0 en ik schoot ze er allebei in en had gelijk een A-contract op zak. Daarna nog de competitie afgemaakt bij Sportclub Deventer en we werden glansrijk kampioen Ik weet niet hoeveel doelpunten ik heb gemaakt maar het zullen er meer dan 30 zijn geweest Tot op de dag van vandaag denk ik vaak terug aan dat jaar bij Sportclub Deventer. De vriendschap onder elkaar en de wil om te winnen hebben op mij een ongelofelijke indruk gemaakt die ik daarna, heb bij 17 clubs gespeeld, nooit meer heb meegemaakt. Technisch/tactisch natuurlijk wel maar het plezier wat we hadden met elkaar zal ik nooit meer meegemaakt. Hoewel ik maar 1 jaar lid ben geweest had ik dit voor geen goud willen missen. Ik woon in Arnhem en heel af en toe kom ik nog wel eens kijken bij het eerste elftal en helaas zie ik geen spelers meer uit die periode. Had graag nog eens willen praten met tijdgenoten over dat fantastische jaar.
Sportclub Deventer, bedankt voor wat ik bij jullie heb meegemaakt en wens de club en de spelers heel veel succes toe.
